บ่นไปวันๆ... กับเจ้าโจบิ

คอสเพลย์ต้องรวย ...ใช่ไหม

**คำเตือน** ใครที่คิดจะอ่านกรุณาอ่านให้จบด้วยค่ะขอบคุณค่ะ 

กว่าจะกลับมาเขียนเรื่องคอสเพลย์ได้ก็นานนะเนี่ย แต่อันนี้ไม่ค่อยจะมีสาระเท่าไหร่นี่สิ

ว่ากันด้วยเรื่อง เงิน เงิน เงิ้นนนนนน เนื่องจากโจบิเองยังไม่มีรายได้ (อาจจะมีจากการขายโด หรือทำงานพิเศษเล็กๆน้อยๆ) ทำให้ต้องเรียกว่า จะคอสเพลย์ทีต้องกินแกลบ แต่ยังดีที่พ่อแม่โจบิยังสงสารลูกโง่ๆคนนี้ เลยเลี้ยงข้าวโจบิบ่อยๆ แต่ไม่เคยให้เงินนะ เหอๆ

  เหตุการณ์นี่นานแล้วค่ะตอนคอสที่พารากอน กำลังเดินหาเพื่อนอยู่จู่ๆก็มีคนมาถาม

(ใครเห็นว่าเขียนอะไรผิดเม้นบอกด้วยจะดีมากนะคะ ไม่รู้ว่าเขียนพอลิเมอร์ถูกรึเปล่า) 

เราได้ยินก็ได้แต่ยิ้ม แล้วเดินจากไป

แปดหมื่นนนนนนนนน ใครจะไปมีตังหาฟะ  ใครที่เคยอ่านบล็อคของพี่ทามะคงนึกออกเลย เจ็ดหมื่น ค่าหล่อ หมื่นนึงอีก ได้ยินก็หนาวแร้ว อ้ากกกกกก

  ตั้งแต่เกิดมาหมื่นนึงสำหรับโจบินี่ถือว่าเยอะมาก อย่าว่าแต่แปดหมื่นเลย ขายโดทียังไม่ได้ถึงหมื่น แบบนี้แสดงว่าโจบิแกลบมากสินะ อิจฉาคนรวยนิดๆค่ะ ฮือๆ ทำให้ตอนนี้ต้องพึ่ง "โฟมยาง" ไปก่อนล่ะค่า หุหุ

  บางครั้งการใส่ออฟแพงๆ อาจจะช่วยในการชนะจริงๆเพราะว่า กรรมการสงสารเห็นลงทุนเยอะ (ฮา) แต่ไอ้พวกนี้บางคนก็ทำให้พวกที่ไม่มีเงินอย่างโจบิที่มีปัญญาแค่โฟมยาง กะกระป๋องโค้ก ถูกมองว่าเป็นนักคอสกระจอกไปเรยค่า (ยิ่งกระดาษแข็งยิ่งแล้วใหญ่)

 เลยอยากพูดตรงนี้ว่า คอสต้องลงทุนสูงจริงๆเหรอ ต้องตัดชุดเป็นพัน ค่าออฟเป็นหมื่น ยังงี้มันจะต่างกับสังคมคนรวยอย่างไรนี่ รวยก็สำเร็จ จนก็จนต่อไป

  ผู้ปกครองพวกเราๆเนี่ยเลยมองพวกเราว่า "บ้าบอ สิ้นเปลือง" แต่มันช่วยไม่ได้นี่ถ้าโจบิมีเงินก็จาหาออฟหรูมาใส่เช่นกัน (อ่าวซะงั้น)

  ชุดสวย ทำด้วยใจ คอสสวย คอสด้วยใจ จะลงทุนอะไร ไม่ว่าถูกหรือแพง ก็เป็นการลงทุนด้วยใจทั้งนั้น เพราะฉะนั้นถึงออฟเราจะสู้เค้าไม่ได้ แต่ใจเราไม่แพ้ใครแน่นอนค่ะ ใครออฟเทพก็... ขอถ่ายรูปหน่อยค่า อิอิ

 ป.ล. ที่พิมพ์มาเนี่ยเพราะว่า ....โดนแม่หักค่าขนม (ฮา)